hans.muziekfreak

Muzikale predikanten. Ze laten geen kans onbenut om over hun favoriete liedjes te vertellen. Of, liever nog, ze te laten horen. Zelfs de muziekjournalist klappert tijdens de gesprekken met Leo Blokhuis en Vic van de Reijt regelmatig met de oren. Bijvoorbeeld, Treat her right van Roy Head is het favoriete liedje van Vic. Nooit van gehoord. En Leo doceert singer/songwriter Beth Nielsen Chapman.

Praten met muzikale predikanten Leo Blokhuis en Vic van de Reijt betekent dik twee uur pure passie. Twinkelende ogen, puntje van de stoel, geloofwaardigheid en euforische stemverheffingen als het over hun favorieten gaat. Vic roemt bovenal Nick Lowe, en ook J.J. Cale, Willy Deville en Bob Dylan; Leo veert op bij The Eagles, Crosby, Stills, Nash & Young, Buddy Miles en Beth Nielsen Chapman. Die laatste is een singer/wongwriter uit Nashville. Cryptisch zegt Leo over haar: “Zij voldoet aan mijn eigen referentie”. Hij bedoelt: zij raakt bij hem de juiste snaar. Één nummer licht hij graag toe: Seven shades of blue van het album Sand and Water uit 1997. “Kijk, dat liedje komt binnen. Prachtige emotie, gelukkig verdrietig. Bomvol melancholiek. Het gaat over haar overleden man. Ik kan me voorstellen dat iemand zich daar volledig mee kan vereenzelvigen en er kracht uit put. Tijdens onze theatertour zingt Ricky (Ricky Koole, zijn partner) het lied ook”. Vooruit, ook Vic mag een nummer aanprijzen. Hij slaat bijna door als het over I can be the one you love van Nick Lowe gaat. Gelukkig schieten woorden niet tekort: “Zonder twijfel het mooiste Engelstalige liedje ooit. Het zit ‘m in de opbouw van het liedje, de doorleefde snik en de ironische afstand”.

Hooiberg en trekker

Leo Blokhuis (Zevenbergen, 1961) en Vic van de Reijt (Breda, 1950). Muziekadepten van het zuiverste water. Behept met een enorme dosis muziekkennis. De liefde voor muziek voor Bredanaar Vic ontstond in de kerk. Als jochie zong hij Latijnse en Gregoriaanse liederen in het Heilig Sacramentskoor. Thuis luisterde hij naar Radio Luxemburg met veel Nederlands-, Duits- en Franstalige muziek. Later, in de jaren 60, kwamen de zeezenders. Leo ontdekte muziek pas op z’n twaalfde toen hij voor het eerst een radio kreeg. Eerder kwam het daar niet van. Hij komt uit een behoudend gezin met maar één radio waarop zijn vader naar G.B.J. Hilterman luisterde. Leo wist eenvoudigweg het bestaan van muziek niet. Als tijdverdrijf speelde hij in de hooiberg en op de trekker. Zijn eerste grote muzikale liefde was Abba. Maar ook Crazy Horses van The Osmonds sloeg verpletterend toe. De radio zorgde ook voor een inhaalslag: “Ik werd al snel verliefd op muziek, ontdekte de jaren 60, de glamrock, The Beatles en maakte thuis radioprogramma’s met mijn tweelingbroer”. Terug naar Vic. Hij haalt voortdurend in: “Ik loop al mijn hele leven achter de feiten aan. Heb ik net een onderzoek naar wat nummers afgerond, miste ik weer wat er de afgelopen periode was uitgekomen. Maar ik kan ermee leven hoor”.

Bizarre ontdekkingen

Onderzoek. De rode draad van beider leven. Ze vullen er talloze uren mee. Zowel Leo als Vic pakken een interessant liedje vast en graven net zo lang totdat zo veel mogelijk feiten zijn achterhaald. Voorbeeldje Vic? “Ik ontdekte dat het franstalige J’attendrai van Dalida uit februari 1976 oorspronkelijk een Italiaans liedje uit 1938 is van het Trio Lescano. Dat bleek een Nederlands damestrio bestaande uit Alexandra, Judith and Kitty Leschan dat tussen 1930 en 1945 bijzonder populair was in Italië. Vervolgens begint een onderzoek naar Trio Lescano”. Dan: “Ik geef nooit op, vraag altijd door. Ik zoek voortdurend nieuwe weetjes. Wat ik ooit nog wil onderzoeken is de instrumentale muziek tussen 1958 en 1962, dus vlak voordat The Beatles kwamen”. Leo gebruikt voor zijn onderzoeksdriften graag de term ‘ontrafelen’: “Als ik een interessant liedje hoor, zoek ik het op. Ik wil alles weten. Wie spelen er mee, wie schreef het, zijn er andere versies, enzovoort. Of ik het interessant genoeg vind zit ‘m in de geloofwaardigheid van de artiest. Ik sla alle informatie op in m’n hoofd en leg later dan weer connecties. Het is pure verzamelwoede”. En Vic weer: “Bij mij is het ook de passie voor het onbekende. Ik ben continu op zoek naar bizarre ontdekkingen”.

Ricky Koole

Podia om hun passie en onderzoeksresultaten te etaleren creëerden ze volop. Leo kennen we van de Twee Meter Sessies met Jan Douwe Kroeske, van de jaarlijkse Top 2000 met Matthijs van Nieuwkerk en van het radioprogramma For The Record met Mart Smeets. Hij presenteert op kx zelf een radioprogramma en maakte de boeken Grijsgedraaid, Klein ABC van de popmuziek en het Plaatjesboek. Bovendien trad hij met partner Ricky Koole op in het theaterprogramma Harmonium, waarin Leo over juwelenliedjes vertelde die Ricky vervolgens zong. In 2009 gaat dit programma in de reprise. Hij produceerde tevens de goed ontvangen cd van Ricky met nummer die “niet vergeten mogen worden”. Met daarop onder meer Boots like Emmy Lou’s van Janis Ian, Reason to believe van Tim Hardin en I live on a battlefield van van Nick Lowe.

Surivlaams

Vic van de Reijt geeft voornamelijk verzamelcd’s uit met liedjes van eigen keuze. Na een Duitse, Franse en twee Nederlandse boxen komt hij de komende jaren met een Spaanse en Italiaanse box. “Ik doe nooit concessies aan de commercie; zet er liedjes op die ik zelf mooi vind.” Meest recente cd-box is Surivlaams met 60 Vlaamse en Surinaamse liedjes. Denk aan Wij willen WW van Henk en de Stainless Steelband, Rijst met Kouseband van Max Woiski jr, Liefde voor muziek van Raymond van het Groenewoud.  Met zijn eigen uitgeverij Nijgh & Van Ditmar richt hij zich onder meer op het uitbrengen van boekjes met “interessante liedteksten” van Kees Torn, Hans Dorrestijn, Huub van der Lubbe en Drs. P.

Pick-up en singletjes

Ontdekken we bij Leo en Vic het droombeeldcliché dat je van je hobby je werk hebt gemaakt? Leo: “Ik ben inderdaad fulltime met muziek bezig. Geef lezingen, doe de Nacht van de Popmuziek, werk aan een testament van de jaren 70 en aan een overzichtbox van de LA Coast-muziek van tussen 1965 en 1978, schrijf een nieuw boek en maak radioprogramma’s”. Hoewel Vic’s muziekonderzoek naar nieuwe liedjes onverminderd doorgaat, werkt hij vooral aan de biografie van zijn literaire held Willem Elschot. Dat kent zijn oorsprong in de tijd dat Vic tien jaar voor de klas stond als leraar Nederlands. “Het literaire circuit bracht me ook in het theater waar ik met een pick-up en een stapel singletjes toehoorders ademloos vergastte op verrassende ontdekkingen”, zegt Vic met de blik op historie. Maar hoe zit het met de blik op het nu? Hoe interessant is de muziek anno 2008? Vic loopt niet over van enthousiasme. Understatement? “Ik luister bijna principieel niet meer naar de radio. Altijd dezelfde liedjes, gladjanussenmuziek. Uitzondering is Strepen van Frits Spits. Via het internet zijn meer goede radioprogramma’s. Criterium? Het moet rock ’n roll zijn”.

Huidige helden

Minder pessimistisch over de moderne muziekstandaard is Leo. Het lukt hem om direct een aantal huidige helden op te lepelen. Twee van eigen bodem: “Johan maakt prachtige, melodieuze liedjes met een pakkende inhoud. En ik hou enorm van Cloumachine, die in eigen beheer inmiddels twee geweldige cd’s afleverde”. Verder geniet hij grenzeloos van een nieuwe serie artiesten die de jaren 60-soul afstoften: Bettye Lavette, James Hunter en Mavis Staples. “Graag voeg ik aan mijn heldenlijstje de eerste drie cd’s van de kort geleden overleden zanger Larry Norman aan toe”. En daar is die glinstering in de ogen weer. Van twee muzikale missionarissen die het verspreiden van goede liedjes tot kunst hebben verheven en die hun hart verpanden aan drie minuten durende muzikale diamantjes.

Ik hou van Louis van Gaal; zijn optredens in welk tv-programma dan ook leveren meestal puntje-van-je-stoelmomenten op. Heerlijk om te horen hoe hij een ervaren journalist de persruimte uit foetert. Fulmerend, met een overvloed aan speeksel kleineert hij de dagbladschrijver tot op het bod. Uit de hoogte? Ja zeer. Narcistisch? Ook ja. Want ik hou van Louis van Gaal, maar niet zoveel als Louis van zichzelf houdt. Er kijken meer mensen naar sportprogramma’s als Louis aanschuift. Zegt Louis. Dat is me van een misplaatste arrogantie waar Harry Mens jaloers op is. Ooit noemde Freek de Jonge Johan Cruyff ‘ongeneeslijk beter’, maar dan is Van Gaal ‘onverbeterlijk beter’.
Ik herinner me de karatetrap tijdens de Champions League-finale in 1995, de voetballes aan een groep verstandelijk gehandicapten samen met Willem van Hanegem, het gedicht toen hij als technisch directeur aantrad bij Ajax tot aan de tenenkrommende topmonoloog over zijn al dan niet aanblijven bij AZ van vorige week.

Maar altijd volg ik zijn levensbewegingen op de voet. Tot tranen toe geroerd toen het publiek zijn doodzieke vrouw uitkafferde voor ‘kankerwijf’. Jezus, wat moet dat pijn hebben gedaan! Maar Louis, bleef Louis. Althans voor de buitenwereld, want volgens mij vloeide het bloed van binnen rijkelijk. En daar is zijn schild ontstaan. Zijn verongelijkte kijk op de wereld. En weet je wat, ik vergeef het hem.

Ik blijf kijken, Louis en naar je luisteren. Want meestal raak je de juiste snaren. En als je dan weer doorslaat, luister ik er doorheen. Omdat ze je gekrenkt hebben, op een barbaarse manier. Ik weet het zeker, daar ging het mis!

En voordat ik ging slapen was er op de radio wat stemmige muziek
Een beetje weemoed voor de vaak
Een beetje heimwee in de maak
Een beetje treurigheid en zo
Toen is mevrouw Herinnering met mij op stap gegaan
Helemaal naar jou
En ik dacht: wat was het fijn
En ik dacht: waar zou ze zijn
Een heel end hier vandaan
Een speelse jonge hond was jij, een mooie gekke meid
We waren nog zo jong en we dachten er niet aan met elkaar naar bed gegaan
En dat spijt me nog altijd
Opeens was het uit en ben ik doodgegaan
Dat wist je zeker niet
Nu ik die late platen hoor klinkt het verleden zuiver door.
Ik heb medelijden met mezelf
Ach, wat heb ik in het voorjaar veel van je gehouden
Het lijkt weer zo dichtbij
En daar doen we het maar mee
Want nu volgt het ANP en het Wilhelmus van Nassau

Uit Nu even niet/Nu even wel van Maria Goos

Nog niet een fractie van de wereld valt over Fitna, een film die de C-categorie niet eens haalt. Maar toch, de impact zou wel eens enorm kunnen zijn. Lopen we gevaar? En zo ja, wie dan precies? Had de film verboden moeten worden of juist niet? Zit er een grens aan de vrijheid van meningsuiting? Geef je mening en reageer!

De laatste twee voorstellingen van Nu even niet/Nu even wel staan voor de deur. Op vrijdag 4 en zaterdag 5 april zit Studio 13 weer tot de nok toe vol. Want ja helaas, deze laatste twee optredens zijn uitverkocht. Laatste twee? Intern ligt er nog één aanvraag voor een voorstelling. Waar en wannneer? ‘Ergens’ in juni en ‘ergens’ in Gelderland…

Soms dacht ik wel eens: was ik maar bevriend met een inktvis. Dan zou ik me dagelijks laven aan grote hoeveelheden van zijn smeuïge inkt. Maar ja, ik kwam in januari 2008 niet verder dan de Bic-fabriek en ik moet het in mijn leven doen met één inktvulling. Met tienduizenden tegelijk rolde ik van de lopende band en liet me in groepjes van 25 strak gewikkeld in elastiek verplaatsen naar de Hema aan de Bagijnhof 15. Doordrenkt van inferieure inkt, lag ik daar te grijp en te kijk voor schrijfminnend Dordrecht. Af en toe tilde iemand me op, kraste harteloos met me op papier en legde me ongeïnteresseerd weer terug. Vorige week liftte een onweerstaanbaar mooie vrouw mij uit het pennenvakje op en bekeek me aandachtig. Gelukkig had ik die dag mijn dop nonchalant en elegant op me gezet en dat bleek een verpletterende indruk op haar te maken. Ze rekende mij af en in haar tas liet ik me heerlijk wiegen totdat zij me uit mijn zwoele positie bevrijdde. Teder hield ze me tussen duim en wijsvinger, plaatste mijn puntje op het papier en bewoog me sierlijk heen en weer: Pen Soms dacht ik wel eens: was ik maar bevriend met een inktvis. Dan zou ik me dagelijks laven aan…

Eind jaren 80 ruilde ik steeds meer vinyl in voor de digitale opvolger: de compac disc. Ik liet me, zo weet ik nu, door de handige geluidsapparatuurbusiness een blikgeluid aansmeren dat nog het best te kanen was als er DDD op het hoesje prijkte, wat meestal niet het geval was. Tegenwoordig bewandel ik de omgekeerde weg en struin (digitale) stad en land af voor vinylversies. Terug naar 1989. Er bevond zich in mijn aanzienlijke muziekcollectie een TDK SAX-90 cassette waarvan ik de herkomst niet kende. Had vast ooit iemand laten liggen. Het bandje wóónde in mijn cassettedeck, bijvoorbeeld om de geschiedenis niet te vergeten bij Kristallnach van BAP. Maar het ging mij vooral om het derde nummer van kant B. Mijn muziekschrift van toen rept van hartverscheurend, adembenemend, intrigerend, meeslepend.

Een wals met ballen, lees ik ook terug, waarop ik mijn stoutste dromen droomde: ik danste door de aula met Pauline, liet me verleiden door de ogen van Liesbeth en streelde het halfontklede lichaam van Antoinette in slaap. Het cassettedoosje verklapte niets over titel en/of uitvoerende artiest en iedereen die ik het nummer liet horen schudde onwetend het hoofd. Geen idee. Het bandje verdween in een verhuisdoos en kwam nooit meer boven water.Kleine 30 jaar later. In een BBC-documentaire over de psychische achtergronden van de liefde klonken de fascinerende walsklanken van weleer door mijn tv. En daar stond het op de aftiteling: Music by The Mission. Tadeusz (1912 – 1988), destijds de B-kant van de vinylsingle Beyond the pale en in 1988 te vinden op cd video van Tower of strength. Google verklapt niets over het nummer. Maar het grijpt mijn trommelvliezen telkens en tijdloos aan.

Het is zover: je kunt reserveren voor het nieuwe theaterstuk van Maas en Hotes: Nu even niet – Nu even wel van Maria Goos. Kijk op onze website www.maasenhotes.nl wanneer je wilt komen. Tot dan.