hans.muziekfreak

Muzikale predikanten. Ze laten geen kans onbenut om over hun favoriete liedjes te vertellen. Of, liever nog, ze te laten horen. Zelfs de muziekjournalist klappert tijdens de gesprekken met Leo Blokhuis en Vic van de Reijt regelmatig met de oren. Bijvoorbeeld, Treat her right van Roy Head is het favoriete liedje van Vic. Nooit van gehoord. En Leo doceert singer/songwriter Beth Nielsen Chapman.

Praten met muzikale predikanten Leo Blokhuis en Vic van de Reijt betekent dik twee uur pure passie. Twinkelende ogen, puntje van de stoel, geloofwaardigheid en euforische stemverheffingen als het over hun favorieten gaat. Vic roemt bovenal Nick Lowe, en ook J.J. Cale, Willy Deville en Bob Dylan; Leo veert op bij The Eagles, Crosby, Stills, Nash & Young, Buddy Miles en Beth Nielsen Chapman. Die laatste is een singer/wongwriter uit Nashville. Cryptisch zegt Leo over haar: “Zij voldoet aan mijn eigen referentie”. Hij bedoelt: zij raakt bij hem de juiste snaar. Één nummer licht hij graag toe: Seven shades of blue van het album Sand and Water uit 1997. “Kijk, dat liedje komt binnen. Prachtige emotie, gelukkig verdrietig. Bomvol melancholiek. Het gaat over haar overleden man. Ik kan me voorstellen dat iemand zich daar volledig mee kan vereenzelvigen en er kracht uit put. Tijdens onze theatertour zingt Ricky (Ricky Koole, zijn partner) het lied ook”. Vooruit, ook Vic mag een nummer aanprijzen. Hij slaat bijna door als het over I can be the one you love van Nick Lowe gaat. Gelukkig schieten woorden niet tekort: “Zonder twijfel het mooiste Engelstalige liedje ooit. Het zit ‘m in de opbouw van het liedje, de doorleefde snik en de ironische afstand”.

Hooiberg en trekker

Leo Blokhuis (Zevenbergen, 1961) en Vic van de Reijt (Breda, 1950). Muziekadepten van het zuiverste water. Behept met een enorme dosis muziekkennis. De liefde voor muziek voor Bredanaar Vic ontstond in de kerk. Als jochie zong hij Latijnse en Gregoriaanse liederen in het Heilig Sacramentskoor. Thuis luisterde hij naar Radio Luxemburg met veel Nederlands-, Duits- en Franstalige muziek. Later, in de jaren 60, kwamen de zeezenders. Leo ontdekte muziek pas op z’n twaalfde toen hij voor het eerst een radio kreeg. Eerder kwam het daar niet van. Hij komt uit een behoudend gezin met maar één radio waarop zijn vader naar G.B.J. Hilterman luisterde. Leo wist eenvoudigweg het bestaan van muziek niet. Als tijdverdrijf speelde hij in de hooiberg en op de trekker. Zijn eerste grote muzikale liefde was Abba. Maar ook Crazy Horses van The Osmonds sloeg verpletterend toe. De radio zorgde ook voor een inhaalslag: “Ik werd al snel verliefd op muziek, ontdekte de jaren 60, de glamrock, The Beatles en maakte thuis radioprogramma’s met mijn tweelingbroer”. Terug naar Vic. Hij haalt voortdurend in: “Ik loop al mijn hele leven achter de feiten aan. Heb ik net een onderzoek naar wat nummers afgerond, miste ik weer wat er de afgelopen periode was uitgekomen. Maar ik kan ermee leven hoor”.

Bizarre ontdekkingen

Onderzoek. De rode draad van beider leven. Ze vullen er talloze uren mee. Zowel Leo als Vic pakken een interessant liedje vast en graven net zo lang totdat zo veel mogelijk feiten zijn achterhaald. Voorbeeldje Vic? “Ik ontdekte dat het franstalige J’attendrai van Dalida uit februari 1976 oorspronkelijk een Italiaans liedje uit 1938 is van het Trio Lescano. Dat bleek een Nederlands damestrio bestaande uit Alexandra, Judith and Kitty Leschan dat tussen 1930 en 1945 bijzonder populair was in Italië. Vervolgens begint een onderzoek naar Trio Lescano”. Dan: “Ik geef nooit op, vraag altijd door. Ik zoek voortdurend nieuwe weetjes. Wat ik ooit nog wil onderzoeken is de instrumentale muziek tussen 1958 en 1962, dus vlak voordat The Beatles kwamen”. Leo gebruikt voor zijn onderzoeksdriften graag de term ‘ontrafelen’: “Als ik een interessant liedje hoor, zoek ik het op. Ik wil alles weten. Wie spelen er mee, wie schreef het, zijn er andere versies, enzovoort. Of ik het interessant genoeg vind zit ‘m in de geloofwaardigheid van de artiest. Ik sla alle informatie op in m’n hoofd en leg later dan weer connecties. Het is pure verzamelwoede”. En Vic weer: “Bij mij is het ook de passie voor het onbekende. Ik ben continu op zoek naar bizarre ontdekkingen”.

Ricky Koole

Podia om hun passie en onderzoeksresultaten te etaleren creëerden ze volop. Leo kennen we van de Twee Meter Sessies met Jan Douwe Kroeske, van de jaarlijkse Top 2000 met Matthijs van Nieuwkerk en van het radioprogramma For The Record met Mart Smeets. Hij presenteert op kx zelf een radioprogramma en maakte de boeken Grijsgedraaid, Klein ABC van de popmuziek en het Plaatjesboek. Bovendien trad hij met partner Ricky Koole op in het theaterprogramma Harmonium, waarin Leo over juwelenliedjes vertelde die Ricky vervolgens zong. In 2009 gaat dit programma in de reprise. Hij produceerde tevens de goed ontvangen cd van Ricky met nummer die “niet vergeten mogen worden”. Met daarop onder meer Boots like Emmy Lou’s van Janis Ian, Reason to believe van Tim Hardin en I live on a battlefield van van Nick Lowe.

Surivlaams

Vic van de Reijt geeft voornamelijk verzamelcd’s uit met liedjes van eigen keuze. Na een Duitse, Franse en twee Nederlandse boxen komt hij de komende jaren met een Spaanse en Italiaanse box. “Ik doe nooit concessies aan de commercie; zet er liedjes op die ik zelf mooi vind.” Meest recente cd-box is Surivlaams met 60 Vlaamse en Surinaamse liedjes. Denk aan Wij willen WW van Henk en de Stainless Steelband, Rijst met Kouseband van Max Woiski jr, Liefde voor muziek van Raymond van het Groenewoud.  Met zijn eigen uitgeverij Nijgh & Van Ditmar richt hij zich onder meer op het uitbrengen van boekjes met “interessante liedteksten” van Kees Torn, Hans Dorrestijn, Huub van der Lubbe en Drs. P.

Pick-up en singletjes

Ontdekken we bij Leo en Vic het droombeeldcliché dat je van je hobby je werk hebt gemaakt? Leo: “Ik ben inderdaad fulltime met muziek bezig. Geef lezingen, doe de Nacht van de Popmuziek, werk aan een testament van de jaren 70 en aan een overzichtbox van de LA Coast-muziek van tussen 1965 en 1978, schrijf een nieuw boek en maak radioprogramma’s”. Hoewel Vic’s muziekonderzoek naar nieuwe liedjes onverminderd doorgaat, werkt hij vooral aan de biografie van zijn literaire held Willem Elschot. Dat kent zijn oorsprong in de tijd dat Vic tien jaar voor de klas stond als leraar Nederlands. “Het literaire circuit bracht me ook in het theater waar ik met een pick-up en een stapel singletjes toehoorders ademloos vergastte op verrassende ontdekkingen”, zegt Vic met de blik op historie. Maar hoe zit het met de blik op het nu? Hoe interessant is de muziek anno 2008? Vic loopt niet over van enthousiasme. Understatement? “Ik luister bijna principieel niet meer naar de radio. Altijd dezelfde liedjes, gladjanussenmuziek. Uitzondering is Strepen van Frits Spits. Via het internet zijn meer goede radioprogramma’s. Criterium? Het moet rock ’n roll zijn”.

Huidige helden

Minder pessimistisch over de moderne muziekstandaard is Leo. Het lukt hem om direct een aantal huidige helden op te lepelen. Twee van eigen bodem: “Johan maakt prachtige, melodieuze liedjes met een pakkende inhoud. En ik hou enorm van Cloumachine, die in eigen beheer inmiddels twee geweldige cd’s afleverde”. Verder geniet hij grenzeloos van een nieuwe serie artiesten die de jaren 60-soul afstoften: Bettye Lavette, James Hunter en Mavis Staples. “Graag voeg ik aan mijn heldenlijstje de eerste drie cd’s van de kort geleden overleden zanger Larry Norman aan toe”. En daar is die glinstering in de ogen weer. Van twee muzikale missionarissen die het verspreiden van goede liedjes tot kunst hebben verheven en die hun hart verpanden aan drie minuten durende muzikale diamantjes.