Pen
Soms dacht ik wel eens: was ik maar bevriend met een inktvis. Dan zou ik me dagelijks laven aan grote hoeveelheden van zijn smeuïge inkt. Maar ja, ik kwam in januari 2008 niet verder dan de Bic-fabriek en ik moet het in mijn leven doen met één inktvulling. Met tienduizenden tegelijk rolde ik van de lopende band en liet me in groepjes van 25 strak gewikkeld in elastiek verplaatsen naar de Hema aan de Bagijnhof 15. Doordrenkt van inferieure inkt, lag ik daar te grijp en te kijk voor schrijfminnend Dordrecht. Af en toe tilde iemand me op, kraste harteloos met me op papier en legde me ongeïnteresseerd weer terug. Vorige week liftte een onweerstaanbaar mooie vrouw mij uit het pennenvakje op en bekeek me aandachtig. Gelukkig had ik die dag mijn dop nonchalant en elegant op me gezet en dat bleek een verpletterende indruk op haar te maken. Ze rekende mij af en in haar tas liet ik me heerlijk wiegen totdat zij me uit mijn zwoele positie bevrijdde. Teder hield ze me tussen duim en wijsvinger, plaatste mijn puntje op het papier en bewoog me sierlijk heen en weer: Pen Soms dacht ik wel eens: was ik maar bevriend met een inktvis. Dan zou ik me dagelijks laven aan…
