Onverbeterlijk beter
Ik hou van Louis van Gaal; zijn optredens in welk tv-programma dan ook leveren meestal puntje-van-je-stoelmomenten op. Heerlijk om te horen hoe hij een ervaren journalist de persruimte uit foetert. Fulmerend, met een overvloed aan speeksel kleineert hij de dagbladschrijver tot op het bod. Uit de hoogte? Ja zeer. Narcistisch? Ook ja. Want ik hou van Louis van Gaal, maar niet zoveel als Louis van zichzelf houdt. Er kijken meer mensen naar sportprogramma’s als Louis aanschuift. Zegt Louis. Dat is me van een misplaatste arrogantie waar Harry Mens jaloers op is. Ooit noemde Freek de Jonge Johan Cruyff ‘ongeneeslijk beter’, maar dan is Van Gaal ‘onverbeterlijk beter’. 
Ik herinner me de karatetrap tijdens de Champions League-finale in 1995, de voetballes aan een groep verstandelijk gehandicapten samen met Willem van Hanegem, het gedicht toen hij als technisch directeur aantrad bij Ajax tot aan de tenenkrommende topmonoloog over zijn al dan niet aanblijven bij AZ van vorige week.
Maar altijd volg ik zijn levensbewegingen op de voet. Tot tranen toe geroerd toen het publiek zijn doodzieke vrouw uitkafferde voor ‘kankerwijf’. Jezus, wat moet dat pijn hebben gedaan! Maar Louis, bleef Louis. Althans voor de buitenwereld, want volgens mij vloeide het bloed van binnen rijkelijk. En daar is zijn schild ontstaan. Zijn verongelijkte kijk op de wereld. En weet je wat, ik vergeef het hem.
Ik blijf kijken, Louis en naar je luisteren. Want meestal raak je de juiste snaren. En als je dan weer doorslaat, luister ik er doorheen. Omdat ze je gekrenkt hebben, op een barbaarse manier. Ik weet het zeker, daar ging het mis!
Voor een verre prinses
En voordat ik ging slapen was er op de radio wat stemmige muziek
Een beetje weemoed voor de vaak
Een beetje heimwee in de maak
Een beetje treurigheid en zo
Toen is mevrouw Herinnering met mij op stap gegaan
Helemaal naar jou
En ik dacht: wat was het fijn
En ik dacht: waar zou ze zijn
Een heel end hier vandaan
Een speelse jonge hond was jij, een mooie gekke meid
We waren nog zo jong en we dachten er niet aan met elkaar naar bed gegaan
En dat spijt me nog altijd
Opeens was het uit en ben ik doodgegaan
Dat wist je zeker niet
Nu ik die late platen hoor klinkt het verleden zuiver door.
Ik heb medelijden met mezelf
Ach, wat heb ik in het voorjaar veel van je gehouden
Het lijkt weer zo dichtbij
En daar doen we het maar mee
Want nu volgt het ANP en het Wilhelmus van Nassau
Uit Nu even niet/Nu even wel van Maria Goos
Fitna fout?
Nog niet een fractie van de wereld valt over Fitna, een film die de C-categorie niet eens haalt. Maar toch, de impact zou wel eens enorm kunnen zijn. Lopen we gevaar? En zo ja, wie dan precies? Had de film verboden moeten worden of juist niet? Zit er een grens aan de vrijheid van meningsuiting? Geef je mening en reageer!
Nu even nog 2 keer
De laatste twee voorstellingen van Nu even niet/Nu even wel staan voor de deur. Op vrijdag 4 en zaterdag 5 april zit Studio 13 weer tot de nok toe vol. Want ja helaas, deze laatste twee optredens zijn uitverkocht. Laatste twee? Intern ligt er nog één aanvraag voor een voorstelling. Waar en wannneer? ‘Ergens’ in juni en ‘ergens’ in Gelderland…
Pen
Soms dacht ik wel eens: was ik maar bevriend met een inktvis. Dan zou ik me dagelijks laven aan grote hoeveelheden van zijn smeuïge inkt. Maar ja, ik kwam in januari 2008 niet verder dan de Bic-fabriek en ik moet het in mijn leven doen met één inktvulling. Met tienduizenden tegelijk rolde ik van de lopende band en liet me in groepjes van 25 strak gewikkeld in elastiek verplaatsen naar de Hema aan de Bagijnhof 15. Doordrenkt van inferieure inkt, lag ik daar te grijp en te kijk voor schrijfminnend Dordrecht. Af en toe tilde iemand me op, kraste harteloos met me op papier en legde me ongeïnteresseerd weer terug. Vorige week liftte een onweerstaanbaar mooie vrouw mij uit het pennenvakje op en bekeek me aandachtig. Gelukkig had ik die dag mijn dop nonchalant en elegant op me gezet en dat bleek een verpletterende indruk op haar te maken. Ze rekende mij af en in haar tas liet ik me heerlijk wiegen totdat zij me uit mijn zwoele positie bevrijdde. Teder hield ze me tussen duim en wijsvinger, plaatste mijn puntje op het papier en bewoog me sierlijk heen en weer: Pen Soms dacht ik wel eens: was ik maar bevriend met een inktvis. Dan zou ik me dagelijks laven aan…
