hans.muziekfreak

Beste God,

Op 19 j anuari 2007 keek ik omhoog op zoek naar U. Ik zag U niet. Voelde U niet. Waar bent U? Waarom staat U een IJsoorlog toe? Wat bedoelt U met de dood van die vier jongeren uit Heerde? Waarom gaf u George Bush zoveel macht? Wat is het scenario in het conflict Israel/Palestina? Of straft U ons voor wat wij met de aarde doen? Dat is inderdaad vaak mens-, dier- en natuuronterend ja. Puntje voor U dan!

Als U bestaat, kom dan eens langs. Trekken we een mooie fles rode wijn open en debatteren samen respectvol over leven en dood. Want daar weet U veel van. Sommige mensen leggen die twee zaken zelfs in Uw handen. Jammer dat dat zo veel levens kost in Afrika… Maar daarover stel ik dan wel een kritische vraag. Kunt u daar tegen? Veel van uw volgelingen niet hoor!

Als we tegen de droesem van het vierde flesje wijn kijken, zal ik, met een hartgrondige vloek als illustratie, U dringend vragen openbaar te maken dat U niet bestaat. Dat U een verzinsel bent van iemand die iets meer dan 2007 jaar geleden een leuk stukje op papier zette wat in de loop der honderden jaren tot nieuwe en oude testamenten heeft geleid. Dus, laat zien dat U niet bestaat!

Vast dank en hartelijke groet.

P.S.: Als U tóch bestaat, wilt U er dan voor zorgen dat Uw Plaatsvervanger zich een beetje aanpast aan het jaar 2007. Dat scheelt levens!

Leuk, vriendelijk koppie toch? Dat kalende maakt hem aandoenlijk, vind je niet? Maar we weten wie hij is en wat hij deed. En hij is niet de fanatieke boekhouder van de tennisclub. Nee, deze schattige man schoot Pim Fortuyn door het hoofd.

Hoe zit dat met jou? Zou jij in de gelegenheid kunnen komen om iemand te vermoorden? Ik denk het wel, maar hoor het graag van jou zelf, dus…hoe groot zijn jouw kansen om iemand van het leven te beroven?

Nee, hier geen verhaal over de NS met zijn treinvertragingen, kapotte bovenleidingen of herfstbladeren op de rails en ook geen verhaal over een combinatie hiervan.

Ooit in een trein gezeten met naast je een luid bellend meisje (‘ik zit in de trein, waar ben jij?’), achter je een MP3-jongere met een dreunende gabberbeat op z’n hoofd en vlak voor je welvaartsgereutel van twee iets te rijke Bijenkorfmutsjes (‘ik dacht, kan mij het schelen, ik koop dat setje gewoon’)? Treinterreur dus.

Van Leiden naar Dordrecht maak je het allemaal mee. En wellicht ook wel van Leeuwarden naar Groningen of van Heerlen naar Maastricht. Want de treinterreur is vast nationaal. Wat zeg ik: internationaal.

Ik wil gulzig verdrinken in gratis gedachtes. Verhalen verzinnen over leven en dood. Ik zoek de mentale leegte turend langs voortdenderend land. Wil verzanden in een interne zoektocht naar sprankelende creatieve ideeen. Maar hoe?

Er is te veel gedoe om me heen. Dus, stop de treinterreur!

Noem hem een antiheld. Mag. Kan. Ineens stonden Sylvia en ik in café Derat in Utrecht en voor we het wisten betrad hij de sinaasappelkissies: tekstdichter en muziekcomponist Anton Rosmuller. Wie? Ik kende hem ook niet. Ik denk dat alleen de stamgasten van café Derat hem kennen. En veel schakers, want dat schijnt hij ook goed te kunnen. Kordaat introduceert hij zichzelf. Nonchalante onzekerheid, artistieke look, bos grijze haren en een modieuze bril. Anton pakt ons in met gedichten en liedjes uit het leven, vol leed en melancholie, recht uit zijn eigen hart. Af en toe stort hij een smartlap over ons uit en we zingen luidkeels mee. De La Chouffe smaakt beter dan ooit, de borrelnootjes stillen de ergste trek en Anton verplettert ons en de andere cafégasten met een ontroerend optreden. Daarom: leve Anton Rosmuller. En Anton, word maar niet landelijk bekend, maar blijf je publiek verbazen in café Derat.

Mooie brief in de krant. Iemand betichtte de beulen van Saddam van dezelfde misdaden tegen de menselijkheid als waarvoor ze Saddam naar de galg brachten. Nu heeft Saddam toch een beetje gewonnen, zo meende de briefschrijfster. Zij pleitte ervoor dat Saddam zijn lot op een menswaardiger manier had moeten ondergaan om aan te tonen dat wij zijn gedrag écht niet tolereren. Mee eens?