hans.muziekfreak

Lijkt mij slecht uitkomen: links staat een militair (misschien wel een gezellige Hollander) met een knuppel uit verveling op je lijf te timmeren, rechts van je schudt een Westerse politicus de schone handen van de legerleiding, achter je staat een gigagrote villa van een over jouw rug rijk geworden landgenoot en voor je blaast je baby zijn laatste hongerlucht uit zijn 35 dagen oude leventje. Volgens mij heb je dan terecht last van Angstschreeuw. Dat je op een hoge berg gaat staan, je handen aan je mond zet, diep, heel diep adem haalt en vanuit de grond van je bange hart Helluuuuuuup schreeuwt. En dan maar hopen dat wij het horen. Hoewel ik de kans groot acht dat de angstschreeuw verstomt in het geluid van kerstliederen in een overvol winkelcentrum.

Zoals er geen goed rijmwoord bestaat voor het woord ‘twaalf’, struikelde ik bij het componeren van een Sinterklaas-gedicht op het vraagstuk ‘Wat rijmt er op X-Box 360′? Natuurlijk gaf ik het niet snel op en piekerde tot ik een ons woog. Maar hoe ernstig ik de hersencellen ook pijnigde, het kwam niet boven.

Doe mee. Wie wel een klinkend rijmwoord bedenkt, trakteer ik op een Sinterklaas-cadeau naar keuze, mits dat niet de 15 euro overstijgt. Dus dames en heren Maas-bloggers, help mij uit de gedichtbrand. De inzending sluit op dinsdag 5 december om 17.00 uur.

Hoeveel staat het bij Israel – Palestina? Ook zo benieuwd wie die wedstrijd gaat winnen? Soms maakt één van de twee een sympathiek gebaar. Bijvoorbeeld: het schijnt dat Israel vaak vantevoren even belt als ze een Palestijns huis gaan bombarderen. Zodat de bewoners tijdig hun onderkomen kunnen verlaten. Ik ben benieuwd wat die Palestijn dan zegt aan het einde van het gesprek? Bedankt voor het bellen? Heb ik inspraak op het tijdstip dat jullie mijn huis omver blazen?

Maar die ene Palestijn pikte het niet, hoorde ik op het nieuws. Ook bij hem rinkelde de telefoon omdat hij ergens van werd verdacht. Maar hij liet zich niet intimideren; had lak aan de reputatie van deze alomvernietigende en eindeloze strijd. Hij nestelde zich met zijn gezin en wat medestanders op het dak van zijn huis en voorkwam de aanslag. Zonder partij te willen kiezen dacht ik toen: wat een held!

Elkaar bevechtende gewapende groepen die zich – soms met steun van de autoriteiten – uitleven in wetteloze plunderingen, liquidaties en verkrachtingen. Honderdduizenden doden. Miljoenen van huis en haard verdreven mannen, vrouwen en kinderen. Kapotgeschoten en platgebrande dorpen, onveilige vluchtelingenkampen, ziekte-epidemieën. Gebrek aan tenten, eten, drinken en medicijnen. Vermoorde hulpverleners. Dat is het drama van Darfur.

Stichting Vluchteling Giro 999 of kijk op www.helpdarfur.nl.

Eigenlijk is het de schuld van mijn vader. In een grijs verleden stond hij (inmiddels 74) op het podium met toneelstukken om te lachen en dat doet hij nog steeds. Het toneelvirus ontstond echter pas toen Michel K. aka Hotes en ik lazen over een cursus Latent Talent bij de Stichting Kunstzinnige Vorming Rotterdam (SKVR). Aldaar sloeg het virus over en ging nooit meer weg. Twee jaar later, we noteren 2003, stonden Michel en ik voor het eerst op het toneel met Zappen met Othello, een compilatie van de leukste stukken uit de verschillende cursussen. In 2004 schreven en speelden we Cel 7, dat gaat over de twee-op-één celproblematiek. Weer een jaar later stonden we met Immaculata op de planken, met als thema de schietincidenten op Amerikaanse scholen. Afgelopen oktober en november deden we een stuk op basis van improvisaties, getiteld Speel! In januari starten we met Nu even niet, nu even wel… van de bekende schrijfster Maria Goos. De regie is deze keer in handen van Huub Hermanns. Hou ook onze eigen Maas en Hotes-weblog in de gaten op www.maasenhotes.wordpress.com. Die is nog in ontwikkeling. We houden je op de hoogte over de voortgang, want de podiumdrift groeit nog altijd.

Zoekend naar een bijpassende afbeelding voor bij dit stukje zocht ik op ‘afbeeldingen’ via Google. Ik tikte als zoekopdracht: maas en hotes. En toen vroeg Google: bedoelde u maas en hotels? Nou, dan maar geen plaatje!

Soms overvalt mij een cynisch gevoel. Zo ook nu. Wat is er aan de hand? Er is nu een politieke partij die het opneemt voor de dieren: de Partij voor de Dieren. Nou mooi toch? Hartstikke mooi! Dieren hebben recht op een partij die voor ze opkomt en die de bio-industrie keihard aanpakt. Mijn zegen hebben ze. Toch bekruipt mij daarbij een unheimisch gevoel in de onderbuik. Want ik zou me liever eerst druk maken om het gebrek aan welvaart en welzijn in de wereld.

Geef uw stem daarom vandaag nog aan de Partij voor het Welzijn. Ik doe overigens niet mee aan die fakevertoning van de Tweede Kamerverkiezingen, want mijn kop staat niemand aan! Maar hier kun je stemmen. Kijken op hoeveel stemmen we komen! En wat de dieren betreft: stop gewoon met vlees eten!

Vroeger (opa vertelt) bestond er een verzamellp-serie onder de titel Alle 13 goed. Weet je nog wel, oudje? Typisch jaren 70 kneuterigheid, maar in die tijd een onverdeeld succes. Je kon de nummers ook wel van de radio op cassette opnemen, maar dan zat er toch vaak een deejay door het intro (of outtro) heen te praten. Je nam op de koop toe dat op Alle 13 goed ook wel eens een nummer stond dat je minder aanstond. Dan tilde je de naald van de plaat en liet deze een nummer verder weer in de groef zakken.

Iedereen van onder de 25 vraagt zich nu af waar ik het over heb. In dit digitale tijdperk ligt het vinyltijdperk diep onder het stof verborgen in een of ander museum. Maar: de plaat komt terug. Althans bij mij. De platenspeler staat te pronken bovenop de toren waar ook de dvd-speler zich bevindt. Gisteren liet ik de naald zakken op een verzamellp van Santana die ik een uur eerder voor 2 euro had aangeschaft. Krakend bewoog de naald zich voort naar het eerste nummer, Samba pa ti. Halverwege sloeg de plaat over. Een heerlijk nostalgisch gevoel maakte zich van mij meester. Het avontuur in de platenindustrie is terug. Leve de LP!

Begrijp jij iets van het fenomeen X-factor? Je hoort het woord de laatste net zo vaak vallen als je de uitvinder van het woord, de publiciteitsgeile Henkjan Smits, op televisie ziet. Wat zijn de criteria voor de X-factor? Ik hoorde HJ bij Jensen vertellen dat het niets te maken heeft met uitstraling, dus dat valt af. Surfend op de website van het tv-programma de X-factor word ik ook al niets wijzer. Ook daar veel Henkjan Smits. Zou die man licht narcistische trekjes hebben…

Heb ik de X-factor? Hoop het wel, want als je hem niet hebt, loop je de kans tot aan je veters te worden afgebrand door HJ en zijn illustere medejuryleden. Ik zie het in gedachte al voor me: bureau op de artiestenster, pc erop en begin maar een verhaal te tikken, meneer Van der Maas. Mijn verhaal verschijnt op een groot scherm. Tijdens het schrijven proesten HJ en collega’s het uit. Het woord ‘loser’ valt, ik word uitgemaakt voor prutsschrijver en krijg het dringende advies onmiddellijk te stoppen met schrijven en eens te kijken of boekhouder iets voor me is. Het ontbreekt mij volledig aan het fenomeen X-factor, zo schatert HJ mij toe. “Maar wat ontbreekt er dan precies?”, verzucht ik in ijselijke onderdanigheid. HJ slaat zich arrogant op de benen van het lachen en zegt dan: “Jij kan gewoon niks”. Televisiekijkend Nederland consumeert de woorden van HJ gretig en geniet in hoge mate van hoe hij mij te kakken zet. En daar raken we volgens mij de kern. De X-factor is niets meer dan een manier om hoge kijkcijfers te halen en de portemonnee van HJ te vullen. Niet meer kijken dus. Dan heb je voor mij de X-factor!